بیگمان آن شب که دنیا آمدم آسمان هم مثل من افسرده بود ماه آذر اوج یاس و تیرگی گل نبود و برگ هم پژمرده بود. چشم های پر از اشکم را ببین شاید آن شب آسمان هم می گریست قلب غمگین همیشه خسته ام وارث دلتنگی و افسردگی ایست. بی شک هنگام مرگ من باز ابر و آسمان خواهند گریست ساکت و خاموش مدفون می شوم و هیچ کس از خود نمی پرسد که کیست؟؟؟
